زهرا منتظری؛ زری فیروزکاه
چکیده
عدم مسئولیت ورزشکاران از موضوعات مهم حقوق ورزش است که به دلیل خلاء قانونی در این خصوص نیازمند بحث و بررسی است. بر همین اساس هدف مقاله حاضر بررسی این سوال مهم است که شرایط عدم مسئولیت مدنی ورزشکاران در فقه و حقوق چیست؟ این مقاله توصیفی تحلیلی است و با استفاده از روش کتابخانهای به بررسی سوال مورد اشاره پرداخته است. در حقوق موضوعه، رضایت ...
بیشتر
عدم مسئولیت ورزشکاران از موضوعات مهم حقوق ورزش است که به دلیل خلاء قانونی در این خصوص نیازمند بحث و بررسی است. بر همین اساس هدف مقاله حاضر بررسی این سوال مهم است که شرایط عدم مسئولیت مدنی ورزشکاران در فقه و حقوق چیست؟ این مقاله توصیفی تحلیلی است و با استفاده از روش کتابخانهای به بررسی سوال مورد اشاره پرداخته است. در حقوق موضوعه، رضایت آگاهانه، تقصیر زیاندیده، هشدار، اقدام ورزشکار در قالب قانون و عرف ورزش و رعایت مقررات ورزشی، قبول خطر و اسقاط حق از مهمترین شرایط عدم مسئولیت مدنی ورزشکاران است که برگرفته از قاعده اقدام، قاعده اذن و قاعده تحذیر در فقه می باشد. عرف حاکم بر جوامع ورزشی حاکی از آن است که چنانچه حادثهای در خلال عملیات ورزشی که قانونی و باتوجه به مقرّرات انجام میشده، رخ دهد، اصل بر عدم مسئولیت برای ورزشکاران میباشد و تا زمانی که سوءنیت ورزشکاری در رابطه با ورود ضرر و آسیب به حریف اثبات نگردد و تا زمانی که تخلف روشن و عمدهای از سوی بازیکنان صورت نگیرد، عرف جوامع ورزشی حکم به محکومیت ورزشکاران صادر نمیکند. در اکثر ورزشهای متداول برخورد و ایراد صدمه غیر قابل اجتناب است. اگر ورزشکاری ناخواسته و بدون سوءنیت و با رعایت قوانین و مراقبتهای لازم با زدن ضربه به صورت متعارف در عملیات ورزشی باعث ایراد صدمه به طرف مقابل شد، معاف از مسئولیت مدنی میباشد و نتیجتاً اینکه خطر، لازمه حرکتهای ورزشی است و اجرای قواعد عمومی مسئولیت مدنی دربارهی آنها ممکن نیست.
